çok yakınımı kaybettiğim için artık üzülmüyorum ölümlere. kabullendim ölümü.
ama geride kalanların çektiği acılara hala üzülüyorum. kendi ölümümden de beni sevenlerin üzülmemesi için kaçınıyorum. yoksa ölümü tamamen unutur bu yaşımı da 18 yaşındaymış gibi yaşarım.
mesela bol bol kebap yerim. ama öyle şimdiki kebaplardan değil seneler önce antepte yediklerim gibi olanları bulur yerim.
kalp krizini düşünmeden yerim, kolestrolümü düşünmeden yerim. by-passlı damarlarımı unutur da yerim.
sonra bir gün durduk yerde sol kolumda bir ağrı, göğsüme doğru yayılan...
çok da güzel olur be. ah sevdiklerim üzülmese bir de, daha da güzel olur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder